YAŞAMIN ŞİFRELERİNİ KURMAK: BİLGİDEN GÖNÜL BİRLİĞİNE – II

Ancak bugün, 17 Ocak’ta; babamın vefatının onuncu yılında, bu satırları bir bilim insanı kimliğiyle değil, bir evlat olarak kaleme alıyorum. Bilimsel verilerin ötesinde, kalbimin en derin yerinden gelen bir sesle sizlere seslenmek istiyorum. Bugün, hayatımın en büyük rehberi, ilk öğretmenim ve vizyonumun mimarı olan babam Ataman ÖZBEY’in vefatının onuncu yıl dönümü. Müsaadenizle bu hafta, genetik potansiyelin sadece laboratuvarlarda değil, bir babanın evladına bıraktığı o eşsiz mirasla nasıl uyandığını, kendi hayat hikâyemden bir kesitle anlatmak istiyorum. GENETİĞİN ÖTESİNDE BİR MİRAS: ATAMAN ÖZBEY VE BİR EVLADIN YOL HARİTASI Bir genetik uzmanı olarak yıllardır laboratuvarlarda hayatın şifrelerini, DNA sarmallarının gücünü inceliyorum. Ancak bugün, mikroskobun ötesine bakıp, asıl “yaşam mirasının” ne olduğunu sizinle paylaşmak istiyorum. Bilim bize der ki; biyolojik varlığımızı genlerimiz belirler. Fakat bir insanın “itibarını,” “erdemini” ve “üslubunu” hangi gen açıklar? Bugün biliyoruz ki genlerimiz bir ihtimaldir; onları anlamlı bir gerçeğe dönüştüren ise aileden devralınan değerler, davranış örüntüleri ve hayata bakış biçimidir. Belki de genetik potansiyel dediğimiz şey, yalnızca DNA sarmalında değil; bir çocuğun her gün şahit olduğu duruşta, duyduğu ses tonunda ve hissettiği güvende saklıdır. Babam Ataman ÖZBEY, bize sadece biyolojik bir kod değil, bir yaşam kültürü bıraktı. Eğitime olan sarsılmaz inancıyla, bizleri İstanbul’un eğitim iklimine taşıyan vizyonuyla ve evimizde yankılanan o nezaketli İstanbul lehçesiyle, aslında zihnimize “erdem kodlarını” nakşetti. Rahmetli annemle kurdukları o sevgi dolu yuva, bizim hayattaki en sağlam laboratuvarımız oldu. Annemin Osmanlı irfanıyla yoğrulmuş bilgeliği ve disiplinli duruşu, babamın vizyonuyla birleşerek bizi hayata hazırlayan sessiz ama güçlü bir okul hâline geldi. Onların birbirlerine olan hitapları, saygı ve sevgi çerçevesindeki o vakur duruşları, bugün az rastladığımız birer hayat dersiydi. Bir evladın oturup kalkmasından konuşma tarzına kadar her detayıyla titizlikle ilgilenen bir baba figürü, genetik bir zeminden çok daha fazlasını, bir karakter inşa eder. Londra’da kanser genetiği çalışırken de, bugün Munzur Üniversitesi’nde akademik köprüler kurarken de aslında babamın o meşhur “elinden gelenin en iyisini yapma” ilkesini uyguluyorum. Bu ilke, yalnızca bir öğüt değil; bilimsel çalışmalarıma yön veren etik bir pusula hâline geldi. Bugün hangi unvanı taşır olursam olayım, içimde hâlâ babamın “en iyisini yap” diyen sesiyle çalışıyorum. Kazandığım her başarıda, onun attığı temellerin ve bizlere sunduğu ufkun izi var. Ben bugün, genlerimin bana sunduğu potansiyeli, babam Ataman ÖZBEY’in bana öğrettiği ilkelerle birleştirerek ülkeme ve öğrencilerime hizmet etmeye devam ediyorum. Onun kızı olmak, benim için sadece bir soyadı taşıma meselesi değil, bir onur ve sorumluluk nöbetidir. Yarın tüm kardeşlerimle birlikte, onun aziz ruhu için Mevlid-i Şerif’te bir araya geleceğiz. Yalnızca babamızı anmak için değil; onun bizlere bıraktığı birlik duygusunu yeniden hatırlamak için… Geçtiğimiz Miraç Kandili’nde gönderdiğim dualar gibi, yarınki buluşmamız da bıraktığı o tertemiz ismin bir tezahürü olacak. Biliyorum ki; bir babanın evladına bıraktığı en büyük hazine, ceplerine doldurduğu imkânlar değil, ruhuna üflediği özgüven ve zihnine kurduğu aydınlık dünyadır. Belki de her birimiz, bize miras bırakılan soyadının değil, bize emanet edilen değerlerin hakkını ne kadar verdiğimizle hatırlanacağız. Bu vesileyle, ebediyete göç etmiş tüm babaları rahmetle anıyor; evlatlarına sadece bir soyadı değil, bir vizyon bırakan tüm çınarların önünde saygıyla eğiliyorum. Ruhun şad, mekânın cennet olsun kıymetli babam. Şimdi kendimize sormamız gereken tek soru şu: Biz, bizden sonrakilere nasıl bir miras bırakacağız? Prof. Dr. Ülkü ÖZBEY Munzur Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi Dekanı