Takvimde Bir Gün, Hayatta Her Gün

Bir renk etrafında toplanıyoruz. Bir günlüğüne hatırlıyoruz. Bir günlüğüne fark ediyoruz. Peki ya sonra? Otizm, bir takvim gününe sığmayacak kadar geniş bir gerçekliktir. Çünkü bu durum, sadece bir gün konuşulup ertesi gün unutulacak bir başlık değil; her sabah yeniden başlayan bir hayatın adıdır. Bir çocuk için… Kalabalık bir sınıfın içinde anlaşılmaya çalışmak, Basit bir iletişim kurabilmek için ekstra çaba göstermek, Dünyayı herkesin gördüğünden farklı algılamak demektir. Bir aile için… Sürekli anlatmak, açıklamak, sabretmek ve çoğu zaman anlaşılmamayı göze almak demektir. Asıl mesele, farkındalığın bir güne sıkıştırılması değil; hayatın içine yayılmasıdır. Çünkü gerçek farkındalık, yalnızca bilmekle değil, davranışla anlam kazanır.

• Bir öğretmenin sabrında,
• Bir çocuğun kabul edilişinde,
• Bir toplumun bakışında ortaya çıkar.

Otizmli bireyler, hayatın dışında değil, tam merkezindedir. Onları “özel” kılan şey, yalnızca farklılıkları değil; o farklılıkların hâlâ yeterince anlaşılmamış olmasıdır. Bu yüzden 2 Nisan bir hatırlatma olmalı; bir başlangıç değil, bir devamlılığın simgesi. Bugün mavi giymek kolay. Zor olan, yarın da aynı duyarlılıkla devam edebilmek. Çünkü gerçek farkındalık; bir gün hatırlamak değil, her gün unutmamaktır. Yazar Sinem Öz çocuk gelişim uzmanı