6 ŞUBAT FELAKETİ

Binlerce canımız uyudu ama uyanamadı. Kalanlar eksildi, eksik kaldı. Yaşanan felaketin üzerinden belki 3 yıl geçti ama acılar geçmedi, gidenler dönmedi, akan yaşlar hiç dinmedi.

O korku, çaresizlik unutulacak gibi değil zaten. Bitmeyecek gibi gelen o sarsıntı, geçmeyen, sanki saatlerce sürüyor gibi gelen saniyeler. Sadece saatler sonra gelen ikinci afet de asrın felaketini yaşattı ülkemize. Daha ilk depremin şokunu atlatamadan, enkaz altında olanlara yardım etmeye çalışılırken ikinci bir depremin daha olması daha çok canlarımızı yitirmemize neden oldu.

Üzerinde yaşadığımız coğrafyamızın gerçeğiyle nice acılar yaşayarak, canlar yitirerek yüzleştik tarihimiz boyunca. Yıllar boyu deprem afetine sayısız kayıplar verdik ama bundan alınacak dersleri yine de almadık. Klişe olacak ama gerçekten de öldüren deprem değil içinde yaşadığımız yapılarımız.

Bu konuya tekrar değinip can sıkmak değil amacım ama insan canı bu kadar ucuz olmamalı. Gelişmiş ve durmadan gelişmekte olan bir ülke olarak artık afetlerde bu kadar büyük kayıplar vermemeliyiz.

Afet ve felaketler sonrası dayanışma konusunda kesinlikle dünyada birinci sırada yer alıyoruzdur ülkece, orası tartışmaya kapalı bir konu. Ama önemli olan sonrası değil öncesinde alınan önlemler, gerekenlerin eksiksiz olması. Yaşanılanları geri çeviremeyeceğiz ama tekrar yaşanılmasını engellemek kesinlikle elimizde. Sadece anmak ve üzülmekle bir şey elde edemediğimiz bilinen bir gerçek, asıl önemli olan bundan sonrasında da aynısının olmaması için önce devlet, sonra da bizlere düşen görevi hakkıyla yerine getirmektir.